Kwitnie od marca do kwietnia zanim jeszcze pojawią się liście. Kwiaty są koloru żółtego i wyrastają w małych baldachach. Wydzielają duże ilości nektaru zwabiając tym pszczoły.

Owoce dereń wydaje w okolicach września. Są one błyszczące, ciemnoczerwone i zawierają w środku wrzecionowatą pestkę. Owoce mają maksymalnie do 4cm, ich smak jest słodko-kwaskowaty i są bogate w witaminę C.

Sadzonki derenia należy kupować jesienią lub wczesną wiosną i należy wybierać te, które mają sporą bryłę korzeniową. Powinniśmy je sadzić w słońcu, wtedy plony będą obfite. Co istotne, można je formować w formie żywopłotu, który nie dość, że niezwykle pożyteczny to dodatkowo będzie wyglądał pięknie od marca do końca listopada.

Niegdyś wszystkie części derenia były wykorzystywane- jego drewno cechuje duża twardość, więc robiono z niego laski, drabiny, schody czy koła. Korę wykorzystywano jako naturalny barwnik, a z pestek pozyskiwano olej. Owoce przetwarzano na orzeźwiające soki, galaretki i dżemy. Na Kaukazie owoce kandyzuje się lub robi się z nich przepyszny likier, a z utartych owoców robi się pastylki bogate w witaminę C.

Największym atutem jabłoni w naszym klimacie jest jej odporność na niekorzystne warunki atmosferyczne, również na mróz. Ma małe wymagania co do gleby i owocuje nawet wtedy, gdy jest zaniedbana. Należy pamiętać, że jabłoń, aby wydała owoce, musi dojść do zapylenia krzyżowego, czyli konieczne jest posiadanie kliku drzewek, mogą być o różnych odmianach. A jeżeli jeszcze sąsiedzi posiadają u siebie posadzone jabłonie, możemy być pewni, że nasze owoce będą rodziły liczne owoce.
Jeżeli mieszkamy w miejscu, gdzie często występują przymrozki wiosną, warto kupować odmiany, które kwitną i owocują w późniejszym okresie. Ochroni to kwiaty przed zniszczeniem, dzięki czemu drzewo będzie mogło wydać owoce.

Do najbardziej odpornych na choroby i szeroko dostępnych odmian należą: „Jonagold”, „Szampion”, „Delikates” czy „Paula Red”.

Jako ciekawostkę warto przytoczyć, iż w mitologii celtyckiej jabłoń była postrzegana jako miejsce, w którym schronienia szukają dusze zmarłych, a w mitologii greckiej jabłonie rosnące w sadzie nimf, które miały złote jabłka, gwarantowały nieśmiertelność. Chrześcijaństwo natomiast utożsamia jabłko z grzechem.

Najlepiej w naszych warunkach rosną takie odmiany jak: „Brabant”, który bardzo szybko rośnie, osiąga do 10 metrów wysokości. Warto go przycinać dwa razy w ciągu roku, wtedy robi się gęsty.
Kolejna, również szybko rosnąca odmiana to „Fastigiata” jest nieco niższa, jej wysokość to 8 m. Idealną odmianą do niewielkich ogrodów będzie „Holmstrup” tworzący gęste i szerokie żywopłoty, nie wymaga cięcia, powoli rośnie, a jego maksymalna wysokość to 4 metry. „Smaragd” niezbyt szybko rośnie, osiąga 6-7 m wysokości. Jest niezwykle gęsty. „Yellow Ribbon” osiąga 4-6 m wysokości, wymaga wiosennego przycięcia, rośnie dosyć szybko.

Rośliny najlepiej kupować w sprawdzonych sklepach ogrodniczych. Powinny być sprzedawane razem z bryłą ziemi owinięte w worki lub w pojemnikach. Wybierane przez nas rośliny nie powinny mieć plam, przebarwień. Ziemia powinna być wilgotna, a jeśli mamy możliwość, żeby zobaczyć korzenie to się upewnijmy, iż są liczne, drobne i z białymi wierzchołkami. Jeżeli są to rośliny w pojemnikach, to najlepiej wybrać te, które bardzo trudno wyjąć z pojemnika, a przez otwory na dnie doniczki widać korzenie. Na żywopłot będą najlepsze rośliny o wysokości 50-100cm.

Tuje kupowane z bryłą ziemi powinno sadzić się na wiosnę lub we wrześniu, natomiast te kupione w pojemnikach można sadzić przez cały sezon, czyli od wiosny do jesieni. Najlepiej rosną w miejscach słonecznych lub w półcieniu, na wilgotnej i lekko kwaśnej glebie. Sadzimy je w rzędzie w odległości ok. 60-100 cm jedna od drugiej. Dołek wykopany pod roślinę powinien być dwa razy większy od bryły korzeniowej. Po wsadzeniu żywotnika do dołka uzupełniamy dołek ziemią, ubijamy ją i obficie podlewamy roślinę.

W celu zahamowania rozwoju chwastów i ograniczenia podlewania warto rozłożyć warstwę kory wokół roślin. Latem, zwłaszcza przy długotrwałych wysokich temperaturach i okresach suszy żywopłot powinien być podlewany przynajmniej raz w tygodniu. Trzeba je także podlać jesienią przed nadejściem mrozów. Tuje nawozimy na początku maja, w rok po posadzeniu, a następnie na początku lipca. Najlepiej używać specjalnych nawozów do iglaków.

Żywopłot z tui powinniśmy przyciąć na wiosnę, rok po posadzeniu. Skraca się pędy wierzchołkowe o jakieś 10-20cm i nieco krócej pędy boczne. Dzięki temu nasz żywopłot będzie gęstszy i ładniejszy. Po osiągnięciu zadowalającej nas wysokości żywopłot trzeba przycinać co roku, nadając mu oczekiwany kształt.

Najłatwiej założyć staw na folii. Jeżeli mamy wystarczająco dużo przestrzeni w miejscu, w którym lubimy odpoczywać, warto zainwestować czas i pieniądze na zrobienie takiego oczka wodnego, które będzie odświeżać powietrze i nada naszemu ogrodowi wspaniały wygląd i poprawi mikroklimat.

Staw powinien być częściowo osłonięty przez wysokie byliny lub krzewy, które będą latem zapobiegały zbytniemu nagrzewaniu się wody, ale z dala od drzew, gdyż jesienią będziemy mieć sporo pracy ze zbieraniem liści.

Jak już wybierzemy miejsce, możemy przystąpić do pracy. Najpierw należy wykopać dół i wypoziomować go. Pamiętajmy, że głębokość stawu to minimum 45 cm przy założeniu, że nie będą w nim pływać ryby, a najbardziej optymalną głębokością jest 1-1,2 metra (taka jest konieczna jeśli chcemy mieć w stawie ryby). Przy wykopywaniu dołu warto tak ukształtować dno, aby były na nim półki na różnych głębokościach, dzięki którym łatwiej nam będzie postawić kosze z roślinami.

Po usunięciu z dołu ostrych kamieni, korzeni i ewentualnych śmieci musimy pokryć nasz wykop warstwą piasku (5-10 cm), która zabezpieczy folię przed uszkodzeniem. Pamiętajmy, że do stawu potrzebujemy specjalnej folii do oczek wodnych wykonanej  z polichlorku winylu lub kauczuku syntetycznego, których grubość wynosi od  0,5 do 1,5 mm. Są to folie o 10-cio, a nawet 20-letniej gwarancji. Sprzedawane są na metry, a ich standardowa szerokość to 4 lub 6 metrów.

Po rozłożeniu foli, tak aby jak najdokładniej przylegała do ścian wykopu, musimy jej brzegi obsypać ziemią i obłożyć kamieniami. Na dno możemy wysypać warstwę żwiru rzecznego.

W niewielkich stawach warto zainstalować pompę z filtrem, która pozwoli na utrzymanie czystej wody, niezarośniętej glonami. Przy wyborze pompy należy kierować się wielkością stawu i wydajnością urządzenia, a także jej przeznaczeniem- czy tylko będzie tłoczyć wodę przez filtr, czy będzie też zasilać np. fontannę.

Aby nasz stał wyglądał ładnie, a w dodatku był pozbawiony glonów, warto posadzić w nim rośliny. W związku z tym, iż rośliny wodne szybko się rozrastają nie przesadzajmy z ilością sadzonek. Takie gatunki jak tatarak czy pałka wodna najlepiej posadzić w koszach z tkaniną jutową, która ograniczy rozrost korzeni. Z roślin pływających pięknie wyglądają żabiściek, osoka aloesowata. Warto również posadzić grążel albo grzybień, bardzo efektownie prezentują się kaczeńce i jaskry.

Jej owoce to wszystkim nam znane kule z omszoną żółtą lub czerwonawą skórką, w środku ma dużą pestkę. Są bogate w węglowodany, prowitaminę A, witaminę C i witaminy z grupy B, a także  związki magnezu, fosforu i potasu. Można je spożywać na surowo, przetwarzać na kompoty i dżemy, dodawać do ciast lub ususzyć.

Drzewa te najlepiej rosną w nasłonecznionym miejscu, w lekkiej, próchnicznej glebie. Samo drzewo jest odporne na silne mrozy, natomiast jego kwiaty są bardzo wrażliwe na niskie temperatury. Drzewa przycina się na wiosnę, a zbyt dużą liczbę zawiązków owocowych należy przerzedzać, zapewniając w ten sposób jak najwięcej słońca rosnącym owocom.

Najgroźniejszą chorobą brzoskwiń jest kędzierzawość liści, której objawami są zniekształcone, pofałdowane, zwijające się liście. W efekcie tej choroby liście obumierają. Aby zapobiec tej chorobie trzeba jesienią po opadnięciu liści i na wiosnę, zanim rozwiną się pąki opryskać drzewa specjalnymi środkami grzybobójczymi.

Zbyt wysokie koszenie może spowodować wypieranie traw szlachetnych przez chwasty. Zalecane jest tylko przy pierwszym koszeniu lub przy trawnikach położonych na nierównym podłożu. Natomiast zbyt niskie koszenie osłabia wzrost trawy i powoduje przerzedzenie murawy. Może powodować wysychanie trawnika i pojawianie się chorób grzybowych i mchu.

W przypadku trawników ozdobnych, dobrze utrzymanych zaleca się koszenie 2 razy w tygodniu, przy trawnikach parkowych lub łąkowych, czy też w miejscach silnie zacienionych trawę należy kosić od 1 do 5 razy w roku.
Przed nastaniem zimy trawę należy nisko przyciąć.
Do koszenia trawy mamy do dyspozycji wiele rodzajów kosiarek i podcinarek. Są to podcinarki żyłkowe, kosy spalinowe, kosiarki wrzecionowe, nożowe rotacyjne, nożowe listwowe.  Mogą być z bocznym wyrzutem, z koszem lub samomielące. Różnią się także sposobem zasilania- mechaniczne, akumulatorowe, spalinowe, elektryczne, na energię słoneczną.

Przy wyborze kosiarki należy wziąć pod uwagę następując czynniki:

–                    wielkość trawnikach,

–                    dostęp do prądu,

–                    nachylenie terenu.

W miejscach trudno dostępnych, czyli: pod drzewami, przy ścieżkach, murkach używamy elektrycznych podcinaczy żyłkowych (zasilanych z sieci lub akumulatora) lub ręcznych nożyc (stałych lub obrotowych, najlepiej z ostrzem pokrytym teflonem).

Przed dużymi szkodnikami (sarny, dziki, zające, ptaki) mogą nasz ogród ochronić różnego rodzaju siatki, a gęsta włóknina stanowi ochronę przed owadami.

Ogromne spustoszenie w naszym ogrodzie mogą spowodować ślimaki. Pojedyncze rośliny można okrywać kloszami wyciętymi z plastikowych butelek, ale nieocenioną pomocą może być granulat przeciw ślimakom. Należy go rozsypać wokół roślin, a następnego dnia zebrać i wynieść ślimaki.

Kolejną plagę często stanowią mszyce. Na rynku jest wiele środków do zwalczania mszyc, należy jednak wybierać te, które zawierają pirymikarb, nie stanowiący zagrożenia dla pożytecznych owadów, takich jak pszczoły czy biedronki.

Nasze trawniki często zasychają na skutek uszkodzenia korzeni przez larwy np. ploniarki, komarnicy, pędraków. Wtedy należy zastosować zoocydy w granulacie lub w postaci oprysków. Darń trzeba głęboko wygrabić i rozluźnić wertykulatorem, zwiększyć nawożenie i nawadnianie.

Kolejne szkodniki, które potrafią zniszczyć ogród to krety i nornice. Istnieje kilka sposobów zwalczania o różnej skuteczności: wiatraczki wprowadzające drgania do gleby, odstraszacze elektroniczne, repelenty- odstraszacze chemiczne, świece do gazowania nor, pułapki zaciskowe, pułapki zapadkowe do chwytania. Krecie kopce należy rozrzucać. Występowaniu kretów nie sprzyja także hałas koszenia oraz wibracje zraszaczy wynurzalnych.

Wszelkiego rodzaju pleśnie, grzyby a także choroby należy zwalczać specjalistycznymi środkami chemicznymi.

Należy także przygotować glebę- albo przekopujemy ją albo stosujemy glebogryzarkę (zwłaszcza przy większych powierzchniach), tworząc w ten sposób przestrzenie wypełnione wodą i powietrzem niezbędne dla roślin. Przy okazji musimy pozbyć się wszelkich kamieni, gruzu, korzeni itp. na głębokość do 15 cm. Kolejną istotną kwestią jest pozbycie się chwastów- można to zrobić ręcznie lub za pomocą środków chemicznych (po zabiegu z użyciem herbicydów trzeba odczekać około miesiąca, zanim będzie można powrócić do prac agrotechnicznych), a następnie, po odpowiednim odczekaniu po zastosowaniu środków chemicznych, wzbogacić glebę poprzez stosowne nawożenie, poprawienie struktury gleby (na glebach lekkich musimy rozsypać warstwę ziemi gliniastej lub żyznej kompostowej, a gleby zwięzłe musimy rozluźnić poprzez dodanie piasku) i kwasowości (najlepszy odczyn pH gleby pod trawnik to ok. 5,5-6,5). Na koniec najlepiej ziemię ubić i dać jej odpocząć przez kilkanaście dni zanim przejdziemy do siewu. W tym czasie na bieżąco usuwamy pojawiające się ewentualnie chwasty.

Połączenie bruku z odpowiednio zaprojektowanym trawnikiem, grupami krzewów oraz rabatami przynosi bardzo ciekawy efekt. Nawierzchnie z kocich łbów oraz drewna są bardziej oryginalne, ale niestety droższe od bruku,cegieł czy żwiru.

Trawa rosnąca w niekorzystnych warunkach będzie sprawiała sporo kłopotu. W takich miejscach lepiej zastosować nawierzchnię utwardzoną lub obsadzić teren mieszanką cieniolubnych traw i leśnych kwiatów bądź mchem – w przypadku miejsc zacienionych i wilgotnych, albo założyć rabatę ziołową lub trawnik alpejski w miejscach suchych i nasłonecznionych.

Pochyłości i nasypy najlepiej obsadzić zawsze zielonymi roślinami okrywowymi, a w miejscach gdzie trawnik jest narażony na deptanie można położyć chodnik lub kamienne płyty, które niejako wymuszą poruszanie się właśnie po tych wyznaczonych ścieżkach, a nie po całym trawniku.

Aby pobudzić rozkrzewianie młodych żywopłotów należy lekko przyciąć ich wierzchołki.

Jeśli po przycięciu spryskamy żywopłot środkiem regulującym wzrost, nie będzie wymagał częstszego strzyżenia i zrobi się gęstszy. Dzięki temu nawet szybko rosnące drzewa będzie można przycinać tylko raz w roku, pod koniec lata.

Jeżeli żywopłot nadmiernie się rozrósł, można silnie go przyciąć późną wiosną. W sezonie poprzedzającym przycinanie i w sezonie następującym po tym zabiegu, należy krzewy ściółkować i nawozić.

Do przycinania żywopłotu potrzebne będą sekatory i nożyce- mechaniczne, akumulatorowe i elektryczne. Najefektywniejsze są spalinowe i idealne do dużych powierzchni żywopłotu, a niezbędne, kiedy żywopłot jest położony dalej niż 30 metrów od domu.