Jednym z popularniejszych drzewek owocowych uprawianych w Polskich sadach i ogrodach jest brzoskwinia zwyczajna. Pochodzi ze środkowych i północno-wschodnich Chin. Osiąga wysokość do 6 metrów, a jej pokrój jest rozłożysty. W Polsce uprawia się drzewa niskopienne, do 120cm. Kwiaty mają barwę różową, kora jest brunatnoszara o bardzo ciemnym odcieniu, u dołu niemalże czarna. Wymaga dużo podlewania, kwitnie na przełomie kwietnia i maja, zanim pojawią się liście, które na zimę gubi. Jest to drzewo, które żyje do 30 lat.
Jej owoce to wszystkim nam znane kule z omszoną żółtą lub czerwonawą skórką, w środku ma dużą pestkę. Są bogate w węglowodany, prowitaminę A, witaminę C i witaminy z grupy B, a także związki magnezu, fosforu i potasu. Można je spożywać na surowo, przetwarzać na kompoty i dżemy, dodawać do ciast lub ususzyć.
Drzewa te najlepiej rosną w nasłonecznionym miejscu, w lekkiej, próchnicznej glebie. Samo drzewo jest odporne na silne mrozy, natomiast jego kwiaty są bardzo wrażliwe na niskie temperatury. Drzewa przycina się na wiosnę, a zbyt dużą liczbę zawiązków owocowych należy przerzedzać, zapewniając w ten sposób jak najwięcej słońca rosnącym owocom.
Najgroźniejszą chorobą brzoskwiń jest kędzierzawość liści, której objawami są zniekształcone, pofałdowane, zwijające się liście. W efekcie tej choroby liście obumierają. Aby zapobiec tej chorobie trzeba jesienią po opadnięciu liści i na wiosnę, zanim rozwiną się pąki opryskać drzewa specjalnymi środkami grzybobójczymi.
